Rondje Rustpunten – 4e Rustpunt ’Huis van de Heer’

Op een typisch Hollandse zomerdag vervolgen we onze rustpunten route richting Raalte en komen we aan de Wolthaarsdijk Oostzijde bij de voormalige sluiswachterswoning, het Rustpunt ‘Huis van de Heer’ tegen. Een bijzondere naam die meteen vragen oproept. Dus gaan we in gesprek met eigenaar Emiel Damman, die hier de scepter zwaait.

Emiel bestiert zijn rustpunt nu twee maanden. Vers van de pers dus. Emiel geniet van zijn welverdiende pensioen na jarenlange trouwe dienst bij de woningstichting. Maar stil zitten is niks voor hem. En dus besloot hij zijn, bij vrienden en bekenden reeds bekende, ’Huis van de Heer’ open te stellen als rustpunt voor passerende wandelaars aan de oostzijde, en passerende fietsers van de knooppuntenroute, aan de westzijde van het kanaal. Het rustpunt huist in de schuur en is dus volledig overdekt, wat met dit weer erg prettig is.

Bij binnenkomst waant men zich terug in de tijd. Een nostalgisch kokhuussie zonder kookfunctie, maar wel volledig toegerust met sanitair en alle apparatuur voor de zelfbediening en betaling van het natje en het droogje, zoals het een rustpunt betaamt. Een ieniemienie keukentje met een zitje van weleer. Velerlei klokken tikken misschien ooit wel weer, maar nu even niet. Dus let vooral niet op de tijd, maar néém de tijd om deze riante collectie van antieke spullen te bekijken. Je komt ogen te kort. Telkens weer is er iets nieuws te ontdekken. Hoe vergaar je een dergelijke collectie?

Nou, Emiel blijkt een soort van ‘strandjutter op het droge’, een ‘spullenjutter’, zullen we maar zeggen. Voor zijn werk bij de woningstichting werd Emiel vaak door collega’s gewezen op achtergebleven spullen uit een ontruimde woning of spullen die bij het grof vuil werden gezet. Emiel zag er vaak nog een bepaalde schoonheid in en gunde het een tweede leven. Weggooien is immers zonde en kan altijd nog. Steeds meer mensen raakten van zijn ‘spullenjuttersbestaan’ op de hoogte en doneerden van alles waar ze zelf geen heil meer in zagen, maar wat Emiels collectie wellicht ten goede kon komen. En een enorme collectie is het inmiddels.

Dat blijkt als we in de tweede ruimte, ‘het ópkamertje, waarvoor je twee treetjes áf moet’ rondkijken. Deze ruimte is alleen geopend als Emiel zelf bij huis is. Een spullenjuttersmuseum. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is er. Een kleine greep uit de collectie: een scharenverzameling van een oude kapper, een bierflesjesverzameling, een lp-verzameling, oude telefoons, grammofoonplaten, weegschalen, een wringer, zijn eigenste oude bromfiets, een verzameling opgezette wilde dieren die ooit de toog van Cafe-Restaurant Jansen sierde, en enkele religieuze beelden.

Dat brengt ons meteen bij de vraag of de naam van het rustpunt een religieuze insteek heeft, maar dat blijkt niet het geval. Emiel moest in training, omdat hij geacht werd aan de Nijmeegse vierdaagse mee te doen. Zijn vrouw Petra kon dit op haar sloffen en had geen training nodig. Dus trok Emiel er trouw elke zondagochtend in z’n eentje op uit om kilometers te maken. Een radiootje mee waar hij steevast afstemde op de zender van het ochtendprogramma van Sander de Heer. Elke zondagochtend kwam er een klusjesman in de uitzending, of in het ‘Huis van de Heer’, zoals het in het radioprogramma werd aangekondigd. Aangezien Emiel zich als voormalig huismeester, annex conciërge soms ook een klusjesman voelde, heeft hij deze benaming door getrokken naar zijn eigen domein waar hij lekker aan het rommelen, repareren en klussen was.

Het mooie aan al die oude spullen, is het verhaal achter de spullen. Emiel kent veel van de verhalen. En dat is tevens het mooie aan het rustpunt; mensen ontmoeten en de verhalen horen van de mensen. Unieke verhalen, bijzondere gesprekken. Emiel geniet er van. De oude ramen van de voormalige jeneverfabriek in Raalte moet hij nog een keer plaatsen; komt tijd…….

Aangezien het spullenjuttersmuseumpje tjokvol staat, is het niet nodig om spontaan grootmoeders antiek bij Emiel te brengen. Hij heeft voorlopig genoeg werk aan achterstallig reparatiewerk. Spullen die de tand des tijds hebben doorstaan, maar niet meer optimaal functioneren, daar gaat Emiel eerst aandacht aan schenken. Daarvoor heeft hij nu wat meer tijd, en rust…….punt.

Kijk voor alle rustpunten op rustpunt.nu

Tekst: MoDi
Foto’s en collage: Hans Heerink

Deel dit:

Share on facebook
Share on twitter
Share on whatsapp
Share on email

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Advertenties

Sukerbiet op Social Media

Andere berichten