Zondag 22 maart trad de accordeonvereniging op in het Hoftheater in het kader van haar zeventigjarig bestaan
Als je op je zeventigste verjaardag nog steeds concerten weet te geven dan doe je als vereniging iets goed! Bovendien was het niveau van de jubilaris deze zondagmiddag weer bijzonder hoog en het was fijn voor het orkest dat de zaal tot de laatste stoel gevuld was.
Allereerst en bovenal dient hier Herma Jalink-Veldkamp genoemd te worden, de bevlogen en zeer professionele dirigent van het gezelschap. Zij zorgt ervoor dat dit ensemble op hoog niveau musiceert. Ze is superduidelijk in haar slag en in het aangeven van de verschillende partijen, en heeft een voor iedereen waarneembare, muzikale visie op de stukken. Dynamiek, vertragingen en versnellingen, puntig en zwierig; droevig en vrolijk; alles was aanwezig en terdege ingestudeerd. Hierdoor kon elk lid -maar ook juist de groep als geheel- op het moment suprême schitteren en dat maakte dat de muziek me boeide en regelmatig ontroerde. Beslist geen sinecure om alle verschillende stijlen, tempi en ritmes ingestudeerd te krijgen!
Verder was er in de vereniging terdege nagedacht over de aankleding van het geheel, en had men zich goed verplaatst in het publiek dat natuurlijk altijd vermaakt wil worden. Er was voor elk wat wils, voor oog en oor, en er waren fijne extra’s zoals een goede spreekstalmeester, (voorzitter Sonja Roessink) een duidelijke voice-over bij de aankondigingen van de nummers, (Rianne Lunenburg) en er waren fantastische solisten ingehuurd (waarover dadelijk meer) die prachtig en ontroerend zongen én dansten.
Bijzondere details: in de zaal zat een van de oprichters van de vereniging, (Antje Lindenhovius-Holsappel) en het orkest heeft een actief lid dat inmiddels al 60 jaar meespeelt! (Hennie Schuurman) Zeventig jaar terug richtte Antje Holsappel in buurtschap Statum samen met Gerard Jager de club op. Een muziekhandel (Lelieveld) uit Zwolle leverde de accordeons, echtpaar Lelieveld gaf les aan de leden, en beiden hebben voor het orkest gestaan. De vereniging heeft daarna leden en dirigenten zien komen en gaan, vette en magere jaren gekend, geweldig goede voorzitters gehad (waaronder bijvoorbeeld Gait Kleinlugtebeld) en het is leuk om te zien dat Accordeola alles heeft overleefd en nog altijd springlevend is!
Op het programma stond deze middag een aantal prachtige tangonummers van Astor Piazzolla en het orkest heeft hier duidelijk gevoel voor, want er waren snijdend mooie solo’s te horen en fijne strakke ritmes in de onderste partijen. De dansers (Jessica en Enrico) konden er dan ook prima mee uit de voeten!
Noa van den Berg was de solist bij het nummer Balada para un Loco, met een fijne en heldere spreek- en zangstem, waarbij de donkere registers van de accordeons een mooi contrast gaven… veel dynamiek ook in het stuk, meeslepend en ontroerend, en een mooie laatste hoge toon van Noa die me de rillingen bezorgde…
Tijdens twee delen uit de Holberg Suite van Edward Grieg waren fraaie beelden te zien van het land van de componist, Noorwegen. Hierbij werd er misschien ietsje gehaast gespeeld, en het slot was wellicht wat rommelig.
Het laatste nummer voor de pauze was een huzarenstukje, namelijk Sandstorm van Darude, een aanstekelijk uptempo nummer met onverwachte accenten, en bellow-shakes in het orkest! (Het ‘schudden’ van de balg op een enkele toon of akkoord) Dit nummer zou je niet snel verwachten op de lessenaars van een accordeongezelschap, maar het arrangement was prima en de club zette dit zeer professioneel neer!
Na de pauze opende het orkest met Tuyo (vertaling: de jouwe) bekend van de Netflix serie Narcos. Een klein en verstild lied, van Rodrigo Amarante, waarbij het orkest overigens niet overal helemaal gelijkliep, maar het bijzondere slotakkoord, zacht neergezet, maakte voor mij veel goed…
Er kwam nog meer filmmuziek langs waarbij vooral de solist Marleen Rodijk genoemd moet worden in het nummer Skyfall. (James Bond) Het nummer werd prachtig opgebouwd in dynamiek (goed orkest-arrangement!) en Marleen zong werkelijk adembenemend, zo zuiver ook, en vooral in het tweede gedeelte kwam ze steeds meer los en kon je genieten van de ijlheid maar ook van het fraaie vibrato in haar stem.
Uiteindelijk mochten we als publiek nog fijn mee galmen op een André Hazes medley, waardoor iedereen uiteindelijk vrolijk joelend de zaal uitging! Het was absoluut prachtig geweest, en ik geef hierbij een groot compliment aan de 70-jarige jubilaris: Accordeola!
Tekst: Marion Mulders
Foto’s: Hans Heerink
Klik hier of op onderstaande foto om naar het fotoalbum te gaan.
(klik bij het fotoalbum rechtboven op het pijltje om de presentatie te starten)
