Bloody Monday… the day after

Enigszins geradbraakt zit ik vanmorgen aan mijn ontbijtje, dit keer weer eens met mijn echtgenote. Toch zijn we de maandag met een tevreden gevoel begonnen. Even een paar bakken koffie en dan nog even puin ruimen op en rond het feestterrein. Niet iets om naar uit te kijken maar het moet gewoon gebeuren. En jawel hoor om negen uur is het al weer een drukte van poppetjes, wagens, bladzuigers, bezems en ratelende accuboormachientjes. Dan staan er nog een paar megacontainers mudvol met rotzooi.

Over het hele terrein nog de sporen van een losbandig feest een dagje eerder. Maar wat was het weer gezellig. Wat een volk en wat een bier is er gezopen. Grolsch moest twee keer bijtanken om de dorstige keeltjes voldoende te kunnen vullen. En weer een nieuw zuiprecord dankzij welwillende medewerking van alle dorpsgenoten. Ik denk dat de helft van het dorp weer uitgelopen was voor super Sunday. Achter de bar was het dan ook keihard werken om het ongeduldige publiek tijdig te voorzien van een natje(droogje was niet nodig vandaag) Eigenlijk was het elke dag zowat volle bak en heeft het personeel zijn best moeten doen.

Toen we zondagmiddag, als scheidende organisatoren, na ontvangst van de bloemen nog even door de zaal liepen, waren de complimenten en bedankjes niet van de lucht. We hebben weer heel veel mensen een plezier gedaan met dit mooie dorpsfeest.  Maar met ons zijn nog zo’n 600 vrijwilligers de afgelopen week in de weer geweest; van DJ tot toiletjuffrouw, alle honken waren bezet. Ook hebben we dit jaar afscheid genomen van wat ouwe rotten: Hans Schoenmaker en Joop van Oenen, meer dan 25 jaar, en Lia Simons 16 jaar. Daarbij steekt mijn 10 dienstjaren schril af. De afgelopen jaren zien we een gezonde ontwikkeling dat de jeugd zich aanmeldt voor bestuurlijke taken en dat doen ze met jeugdig elan. Zodoende kunnen we nog jaren vooruit . Hulde aan alle vrijwilligers. Zonder jullie geen feest. Iedereen bedankt.

In de loop van vandaag is het terrein bijna opgeruimd, is de tent afgebroken en de kermis alweer naar een volgende locatie, zijn de dahlia’s weer uit het water en zijn veel Lemelervelders weer begonnen aan hun werk. Over 50 weken mogen we weer. Tot dan.

tekst en foto’s: Willem van Trui

Geef een reactie