Bomvolle zaal bij het concert van de Bargzangers
Het in 2003 opgerichte mannenkoor de Bargzangers uit Lemele heeft destijds in de statuten laten vastleggen dat samen zingen en gezelligheid de twee belangrijkste pijlers moesten worden van de club. Na 23 jaar is dit nog steeds duidelijk te zien en te voelen, want het was eigenlijk de hele avond een (muzikaal) feest! Vrolijkheid en enthousiasme spatten eraf bij Reimink… en het is mooi om te zien dat deze mannen (van wie de gemiddelde leeftijd misschien wel de 70 voorbijgaat) nog steeds hun ziel en zaligheid in de performance weten te leggen.
De zaal ging al heel vroeg open, want Reimink besloot om de ellenlange rijen niet langer in de (letterlijke) kou te laten staan. Het was dus afgeladen vol, een duidelijk teken dat de Bargzangers naam hebben gemaakt en ook waargemaakt…iedereen had zin in dit muzikale avondje uit. De instrumentalisten zaten al klaar op het podium, en het koor kwam oplopen met grote vlaggen die op het podium werden neergezet. Spreekstalmeester was Annet ten Brinke, zij zette ons op humoristische wijze in een symbolische trein, waarin wij als publiek meereisden op een Bargzangers-tripje langs allerlei tijden, landen en liederen. De jaren 70 en 80 kwamen veelvuldig langs en natuurlijk waren er krakers bij die iedereen kent en meezingt, zoals The old Calahan, Sari Marijs, Rivers of Babylon, Fields of Athenry.
Dirigent Mieke Bruins (die vanaf 2008 de club met vaste hand leidt) heeft ervoor gezorgd dat het repertoire van het koor in de loop der jaren enorm is uitgebreid, zowel in aantal liederen als in aantal stijlen. Ze arrangeert doorgaans 2- soms 3-stemmig voor dit koor en moet ook voor de instrumentalisten (accordeons, gitaar, bas en slagwerk) het een en ander paraat hebben. Voor een dirigent lang niet altijd makkelijk om tijdens een concert zowel op het koor als op de instrumentalisten te letten, en om iedereen op tijd aan te geven, maar daar draait Mieke haar hand niet voor om!
Er was genoeg leuks te beleven: zo kreeg het lied Vissers van San Juan een veel leuker en swingender ritme dan dat van het origineel (Frank & Mirella, 1983) dankzij de (uitstekende) slagwerker van de Bargzangers! Het lied Sari Marijs had tegen het einde een onverwachte tegenstem gekregen van Mieke, een deel van het koor zong op een aaah klank. Zulke verrassende wendingen had ik wel vaker willen horen deze avond! Het lied You want love (of: Maria Maria, Mixed Emotions uit 1987) vond ik een leuke en opvallende keuze in het repertoire, en de hoge mannenstemmen moesten hier flink aan de bak!
De dirigent vroeg tussendoor even extra aandacht voor het feit dat er een nieuwe accordeonist gevonden is die het koor is komen versterken, en ook hoe blij ze met haar zijn! (José Schuurman uit Den Ham) De harmonica speler Wim Boerdijk die 17 jaar de Bargzangers begeleidde, is namelijk in januari van dit jaar helaas overleden…. Accordeonisten worden schaars, omdat met name de jeugd niet zo snel meer aan dit instrument begint… maar er was volgens Mieke een uitzondering op deze regel, en die uitzondering bleek ook nog eens in de zaal te zitten!
Het ging om een kleinzoon van Hans Bouwhuis (accordeonist in het combo) genaamd Kene, van 11 jaar oud…! Mieke haalde hem naar het podium (Kene wist hier niks van) alwaar zijn opa stiekem zijn accordeon al had klaarstaan, dus Kene mocht een lied meespelen en dat deed hij heel knap, en gewoon alles uit het hoofd! Later sprak ik hem nog even en het bleek dat de jongen een multi-talent is op muziekgebied. Opa vertelde namelijk trots dat zijn kleinzoon ook al gitaar en bas en keyboard speelt. Een kind naar mijn hart…
Het hele combo liet zich van zijn beste kant zien, met soms mooie lange lijnen in de accordeons, lekkere swingende basnoten, en de gitarist zorgt als altijd voor de juiste akkoorden. Zoals hierboven al gezegd, was de slagwerker ook heel goed bezig… hij zorgde er in ieder geval voor dat de zaal alsmaar zin kreeg om mee te klappen!
In de pauze was er natuurlijk weer de bekende lotenverkoop-actie en na de pauze mochten we allemaal meezingen met het lied Mooie Tied. Bij het lied De Woonboot regelde Ronnes, de (uitstekende) solist in dit nummer, een heus roeiteam bestaande uit leden van een ander koor dat in de zaal zat. Dolle boel!
Het nummer Adem mijn adem, (Peter Schaap 1975) en ook Hoog in ’t Noorden (Ancora, 2015) zijn beiden prachtige liederen, en ik vond dat qua tempo en maatindeling de ene iets te gehaast en de andere te strak gezongen werd, beide liederen zouden gebaat geweest zijn bij een wat rustiger, vrijere, benadering. Maar wat wél leuk was: er zat in het Ancora-lied een stukje zang zonder begeleiding, en dat smaakte wat mij betreft weer naar meer! Soms is a capella zang zo mooi, en het zorgt vaak voor een prettige afwisseling voor de toehoorder.
Al met al was het een geweldige muziekavond, waarbij voor iedereen wat wils was en waarbij ook zeker mag worden opgemerkt dat de zangclub bijzonder gastvrij allerlei zaken voor het publiek geregeld had, van kosteloze toegang tot heerlijke versnaperingen! Chapeau dus aan de organisatie, en ook een compliment aan zowel de spreekstalmeester Annet ten Brinke als aan de dirigent Mieke Bruins!
Tekst: Marion Mulders
Foto’s: Hans Heerink
