Voor aanvang van de wedstrijd waren er een aantal feiten bekend. Wij stonden op de derde plaats (en voor het eerst sinds een paar jaar derde van boven i.p.v. onderen, goed he?). DSVD stond derde van onderen, op de tiende plaats. In november 2011, waren wij te gast in Deurningen en speelden wij een “ren je rot” wedstrijd. We namen destijds de punten mee naar huis, met een minimale overwinning van 26-28. Dit weekend speelden ook de nummers 1 en 2 tegen elkaar. Deze feiten zouden in ons voordeel moeten werken, maar zoals al eerder in een wedstrijdverslag is vermeld. De bal is rond en dat geldt zeker voor deze competitie.
Het fluitsignaal klonk, beide teams stonden in de startblokken om er een mooie wedstrijd van te maken, met winst uiteraard. Lisan scoorde de openingstreffer, waarop een daverend applaus van het publiek volgde. Helaas ontbrak er enige scherpte en al gauw stonden we achter met 3-1. Helma liet zich duidelijk horen vanaf de kant, ze wilde het team weer scherp krijgen, snelheid in het spel houden. We herpakten ons en kwamen terug door doelpunten van Ryan, Roos en een break van Jolin. Op het scorebord stond 4-4. Er werd een penalty in de wacht gesleept, die Ryan wist te benutten. Yes, 5-4, de voorsprong weer terug gewonnen. Simone die kort daarna de snelle tegen aanval in ging, maakte de stand 6-4. Op dit moment hadden we moeten doordrukken, maar DSVD zocht de strijd op en wist terug te komen tot 7-7. Het ging gelijk op, het werd 10-10. Voor rust wisten we toch een voorsprong af te dwingen op 17-13.
De eerste helft liet zien, dat we aan elkaar gewaagd waren. We wilden beide op snelheid spelen, hierdoor werd er veel gelopen, maar werden er ook veel aanspeelfouten gemaakt, door slordigheden in die snelheid. Het was ons duidelijk, dat we nog niet het spel speelden, die we graag wilden spelen. Helaas viel Tessa in de eerste helft al uit, ze kampt met een knieblessure. We werden gewaarschuwd, dat we deze pot nog niet gewonnen hadden, ondanks de voorsprong. Dit bleek echter waar, gezien de einduitslag.
In de tweede helft wist de nr. 3, maar ook andere spelers van DSVD onze verdediging feilloos te passeren en we kregen meer moeite in de aanval. DSVD kwam steeds dichter bij en wist in de laatste minuten op voorsprong te komen. 28-29 op het scorebord, met nog een 50 sec. op de klok. LHC in de aanval, je zag twijfel bij de spelers. Wie gaat het doen, wie durft de laatste kans op gelijkspel te nemen. Ryan nam het voortouw en wurmde zich door de verdediging met een treffer! Kort daarna klonk het eindsignaal. 29-29, einde wedstrijd.
Het team moe gestreden, niet geheel tevreden, maar toch blij met een punt.
Paula bedankt voor het meedoen en supporters bedankt voor jullie aanmoedigingen.
We zien jullie graag op zaterdagavond 25 februari om half 8 in Borne.
