20180110_220157

De echte Lemelervelder?

Als wij over ons dorp praten, dan praten we over hoe wij, inwoners van Lemelerveld, met elkaar de schouders eronder zetten om vele zaken voor elkaar te krijgen.
We zijn een sociaal dorp, zeggen we.

Zo hebben veel van onze dorpsgenoten ook gezinsleden uit het dierenrijk. Deze worden met veel liefde en zorg verwend door hun baasjes. Natuurlijk zijn dit de meest lieve en trouwe beestjes. En natuurlijk past iedereen goed op zijn eigen huisdier. Ook weet iedereen dat er op verschillende plekken in ons dorp containers zijn waar we de uitwerpselen van onze geliefde huisdieren in kunnen deponeren. Iedere bezitter van een geliefd huisdier weet mij te vertellen, dat deze uitwerpselen altijd keurig in deze containers belanden. Je zou nu zeggen dat wij inderdaad een fantastisch dorp zijn met alleen maar sociale inwoners die voor elkaar klaar staan en die elkaar geen overlast bezorgen.

Maar is dit wel de werkelijkheid?
Sinds lange tijd erger ik me, en vele dorpsgenoten met mij, aan de overlast van huisdieren van mededorpsgenoten.
Loop ik met mijn kinderen over de stoep naar het Kroonplein, dan moet je om de paar meter waarschuwen voor uitwerpselen van geliefde huisdieren. Ook de wielen van de kinderwagen en de kinderfiets worden regelmatig verhoogd door de uitwerpselen van geliefde huisdieren.
Terwijl ik plannen had om even gezellig met de kinderen een spelletje te doen alvorens we lekker gaan eten koken, moet ik nu de wielen van de kinderwagen en de kinderfiets schoonmaken èn…. mijn eigen schoenen!
Het spelletje met de kinderen gaat nu niet door. Daar is geen tijd meer voor.

En dit is niet het enige voorbeeld. Elke keer wanneer mijn kinderen buiten spelen in de speeltuin, moet ik eerst mee lopen om te controleren of hier geen uitwerpselen van geliefde huisdieren liggen. Met enige regelmaat vind ik uitwerpselen bij het trappetje van de glijbaan, bij het speelhuisje en op het grasveld rondom speeltuin.
Wat als de kinderen uit de buurt hier op blote voeten lopen en met hun handjes lekker in het zand willen graven…? Wat toch zou moeten kunnen in een speeltuin?
Tevens hebben wij sinds niet al te lange tijd een veranda in onze achtertuin. Deze wordt nu bezocht door wederom geliefde huisdieren. Met als gevolg dat de kussens van onze loungeset, waar wij nu net 1 seizoen op hebben kunnen zitten, onder de haren en de vieze vlekken zitten.
Van mededorpsgenoten hoor ik nog veel meer plaatsen waar dezelfde overlast wordt ervaren.

Is dit de manier waarop Lemelervelders met elkaar omgaan? Is dit sociaal?
Vinden wij het normaal dat wanneer wij een geliefd huisdier hebben, we hiermee onze dorpsgenoten overlast bezorgen?
Willen wij niet de moeite doen om de uitwerpselen van onze huisdieren netjes in de daarvoor bedoelde containers te deponeren?
Gaan wij ervan uit dat onze dorpsgenoten onze geliefde huisdieren net zo graag in hun tuin zien als wij dat zelf graag willen?

Willen wij die inwoner in Lemelerveld zijn waarvan dorpsgenoten vinden dat deze overlast bezorgd met zijn geliefde huisdieren?
Òf willen wij een inwoner van Lemelerveld zijn, mèt een geliefd huisdier, die keurig netjes de uitwerpselen in de daarvoor bedoelde containers deponeert en die zorgt dat het huisdier op eigen erf blijft?
Èn de inwoner van Lemelerveld die begrijpt dat de dorpsgenoten niet allemaal even gecharmeerd zijn van hùn geliefde huisdier?

Laten we er met zijn allen de schouders onder zetten. Zoals we van Lemelervelders gewend zijn en verwachten.
Laten we hier een goed voornemen voor 2018 van maken.
Een èchte Lemelervelder bezorgt zijn dorpsgenoten geen overlast! Wat zou 2018 dan een fantàstisch jaar worden!

Ingezonden bericht. De naam is bij de redactie bekend.

Geef een reactie